50 yıl önce genç bir İngiliz çiftin yaptığı iyilik hayatlarını değiştirdi.
23 Aralık 1975’te Rob Parsons ve eşi Dianne’in Galler’deki evlerinin kapısı, Noel için hazırlık yaptıkları sırada çalındı. Kapılarının önünde elinde çöp poşeti eşyalarıyla ve donmuş bir tavukla duran adam vardı. Rob adamı inceledikten sonra adını hatırladı ‘Ronnie Lockwood’.
Rob, çocukken pazar günleri gittiği okulda Ronnie’yi ara sıra görüyordu. Öğretmenler, Ronnie’nin farklı olduğunu söyleyerek ona nazik davranmasını öğütlüyordu. Bir Noel günü Rob, elinde tavukla duran Ronnie’ye merakla bir soru sordu. Ronnie, tavuğu Noel hediyesi olarak aldığını söyleyince Rob içeri davet etti. Bu basit davet, herkesin hayatını değiştiren bir başlangıç oldu. O dönemde Rob ve Dianne yirmili yaşlarının sonundaydı.
Çift, Ronnie’yi koruma sorumluluğunu içtenlikle hissetti. Ronnie’nin tavuğunu pişirdiler ve onun evde kalmasını kabul ettiler.
Misafirlikten Aileye
Başta birkaç gün süreceğini düşündükleri bu misafirlik uzadı. Ancak Noel sona erdiğinde Ronnie’yi göndermeye vicdanları elvermedi. Böylece bu karar, kırk beş yıl sürecek güçlü bir bağın temelini attı.
Ronnie o yıllarda neredeyse otuz yaşındaydı. Bu yüzden On beş yaşından beri Cardiff çevresinde evsiz şekilde yaşamıştı.
Rob, onu yönettiği gençlik kulübünde daha önce de görmüştü.
Çift, Noel için gelen ailelerinden Ronnie’ye de hediye istedi. Ronnie, masadaki hediyeleri görünce gözyaşlarını tutamadı. Dianne, onun ilk kez koşulsuz sevgi gördüğünü düşündü. Yetkililer, Ronnie’nin iş için bir adrese ihtiyacı olduğunu söyledi. Rob, adres olmadan iş bulmanın imkânsızlığını vurguladı. Bu sebeple çıkmazın birçok evsizin ortak kaderi olduğunu belirtti.
Zor Bir Geçmişin Bıraktıkları
Ronnie sekiz yaşında bakımevine yerleştirildi. On bir yaşında Cardiff’ten uzak bir okula gönderildi.
Yıllarca kimse onunla gerçek bir bağ kurmadı. Aynı zamanda Ronnie sık sık “Kötü bir şey mi yaptım?” diye soruyordu. Rob, bu korkunun çocukluk deneyimlerinden kaynaklandığını düşündü.
Rob ve Dianne, Ronnie’yi geri dönüşüm işine yerleştirdi. Bu sebeple eski kıyafetlerini fark edince ona yenilerini aldılar.
Rob, kendilerini gururlu ebeveynler gibi hissettiklerini anlattı. Rob, Ronnie’yi işe bırakmak için her sabah erken kalktı. Ronnie, arkadaşlarına “Beni avukatım getiriyor” diyordu. Bu sözler, Ronnie’nin kendini değerli hissetmesini sağladı.
Karşılıksız İyilik
Ayrıca Ronnie boş zamanlarında kilisede gönüllü çalıştı. Sandalyeleri özenle dizdi ve bağış toplamaya yardım etti.
Bir gün ayakkabılarını başka bir evsize verdiğini anlattı. Dianne, onun kalbinin büyüklüğünü hayranlıkla anlattı.
Dianne hastalandığında Ronnie ev işlerine destek oldu. Aynı zamanda çocuklara baktı ve hiçbir karşılık beklemedi.
Aile, tüm zorluklara rağmen Ronnie’siz bir hayat düşünmedi. Çocuklar, Ronnie’yi hayatlarının doğal parçası olarak benimsedi. Onlar için Ronnie her zaman evdeydi.
Bir gün Ronnie ayrı eve çıkma önerisini yanlış anladı. Yine aynı soruyu sordu: “Kötü bir şey mi yaptım?”
Dianne gözyaşlarıyla bu fikri tamamen reddetti. Ronnie bir gece “Biz hep birlikteyiz, değil mi?” diye sordu.
Rob, sonsuza kadar birlikte olacaklarını söyledi.
Ardında Kalan İz
Ronnie, 2020 yılında yetmiş beş yaşında hayatını kaybetti. Cenazesi salgın nedeniyle sınırlı katılımla gerçekleşti.
Onun adına bir sağlık merkezine isim verdiler. Ronnie, hayatında hiç sahip olmadığı evi geride bıraktı.
Rob ve Dianne, onun hayatlarını zenginleştirdiğini söylüyor.
No responses yet